OOPS. Your Flash player is missing or outdated.Click here to update your player so you can see this content.
Patron szkoły | Drukuj |
Gen. bryg. Ludwik Czyżewski urodził się 08.10.1892 r. w Wandolinie koło Wiszniowa. Ludwik w 1911 roku zdał maturę. Następnie wstąpił na Uniwersytet im. Jana Kazimierza we Lwowie. Od 1908 roku należał do tajnej organizacji „Związek Walki Czynnej”, a od 1912 roku do Związku Strzeleckiego.
Za tę działalność już w Polsce Niepodległej został odznaczony Medalem Niepodległości. W 1913 roku ukończył szkołę oficerów rezerwy. W czasie pierwszej wojny światowej brał udział w walkach pod Kraśnikiem, Majdanem Skrzyneckim, Gorlicami, Bieczem, Odrzykoniem, Jasłem, a następnie we Włoszech. W czasie walk był dwukrotnie ranny. Przez Austriaków został odznaczony Złotym Medalem Waleczności. Utrzymywał kontakty z legionami Piłsudskiego. W październiku 1918 roku zorganizował w Lublanie (obecna stolica Słowenii) pierwszy transport polskich żołnierzy i odjechał z nim do tworzącej się Polski.
Już w listopadzie 1918 roku zorganizował w Piotrkowie Trybunalskim pierwszy batalion Wojska Polskiego i sformułował 26 Pułk Piechoty. Z pułkiem tym wyruszył na front górnośląski. Od stycznia 1920 roku walczył na froncie wschodnim. Był dwukrotnie ranny, został też dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych i awansowany do stopnia kapitana. Następnie przeniesiony został do Ministerstwa Spraw Wojskowych – Departamentu Piechoty w Warszawie.
W 1922 roku wracił do Piotrkowa Trybunalskiego, do 25 Pułku Piechoty na stanowisko dowódcy batalionu i został awansowany do stopnia majora. W 1935 roku mianowano go dowódcą 2 p.p. leg. w Sandomierzu i awansowano do stopnia pułkownika. We wrześniu 1939 roku Czyżewski wyruszył ze swym pułkiem na wojnę. W ramach grupy Operacyjnej „Piotrków” dowodzonej przez gen. Wiktora Thommee objął dowództwo odcinka „Rozprza-Borowskie Góry-Księży Młyn”, broniąc rejonu Radomsko-Bełchatów.
Po ciężkich walkach w dniach 3-5 września 1939 roku opuścił redutę Borowskie Góry i poprzez Dłutów, Tuszyn, Błonie, Ożarów dotarł do twierdzy Modlin.
Od 14 do 29 września 1939 roku bronił odcinka „Zakroczym” i twierdzy Modlin. Za obronę Polski we wrześniu 1939 roku odznaczony został Krzyżem Orderu Virtuti Militari V klasy. Po kapitulacji przebywał w obozie jenieckim w Działdowie, skąd udało mu się uciec i ukryć w Warszawie. Od lutego 1940 roku pełnił funkcję inspektora Komendy Głównej ZWZ, a po przemianowaniu w 1942 roku Komendy Głównej Armii Krajowej. Od maja 1942 roku do marca 1943 roku był komendantem Okręgu AK-Łódź, a od marca 1943 do lata 1944 roku komendantem AK Okręgu Lwów. Używał pseudonimów „Julian” i „Dalia”.
Przez rząd emigracyjny w Londynie mianowany został generałem brygady i odznaczony Krzyżem Orderu Virtuti Militari IV klasy. Po rozwiązaniu AK uczył w wiejskiej szkole w Adamkach koło Kalisza. Od 1946 roku osiedlił się we Wrocławiu. Podjął pracę przy odbudowie Ratusza Wrocławskiego, a potem Książnicy Atlas. Potem został dyrektorem Oddziału Produkcyjnego Przedsiębiorstwa Wydawnictw Kartograficznych we Wrocławiu. 29 lutego 1968 roku przeszedł na emeryturę. Za wydajną i wzorową pracę został odznaczony przez Radę Państwa PRL Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Po przejściu na emeryturę działał społecznie. Z jego inicjatywy powstał pomnik w rejonie Gór Borowskich i tablica pamiątkowa w Zakroczymiu i Sandomierzu. Wydał dwie publikacje: „Wspomnienia dowódcy obrony Zakroczymia” i książkę „Od Gór Borowskich do Zakroczymia”.
Co roku odbywał spotkania z byłymi żołnierzami: u stóp Gór Borowskich, na cmentarzu w Grocholicach i w Zakroczymiu. Zmarł 25 marca 1985 roku we Wrocławiu i zgodnie z życzeniem pochowany został w grobowcu rodzinnym na starym cmentarzu w Piotrkowie Trybunalskim.

 

Misja szkoły

„Jesteśmy szkołą przyszłości. Kształcimy obywateli świata, którzy umieją sprostać wyzwaniom XXI wieku”